ایران از نظر زیرساخت اقتصادی شبیه شهری است که خیابان‌های اصلی‌اش قدیمی‌اند، کوچه‌های فرعی‌اش نیمه‌کاره مانده‌اند و هر بار که باران می‌آید، همه‌چیز یادآوری می‌کند تعمیر فقط با وصله‌پینه فرق دارد.

مهم‌ترین چالش‌های اقتصادی ایران در حوزه زیرساخت‌ها

۱. فرسودگی گسترده زیرساخت‌ها
بخش بزرگی از شبکه‌های برق، آب، گاز، راه‌آهن و جاده‌ها عمر بالای ۳۰ تا ۵۰ سال دارند. هزینه نگهداری بالا رفته و بازده اقتصادی پایین آمده. این یعنی سرمایه صرف «زنده نگه داشتن» می‌شود نه توسعه.

۲. کمبود مزمن سرمایه‌گذاری
تحریم‌ها، ریسک سیاسی و نبود مدل‌های جذاب مشارکت (PPP) باعث شده سرمایه داخلی و خارجی به زیرساخت‌ها نرسد. پروژه‌ها یا نیمه‌تمام می‌مانند یا با تاخیر و هزینه چندبرابری اجرا می‌شوند.

۳. بحران انرژی با وجود وفور منابع
ناترازی گاز و برق، راندمان پایین نیروگاه‌ها، تلفات بالای شبکه و قیمت‌گذاری یارانه‌ای، زیرساخت انرژی را به مصرف‌کننده خام تبدیل کرده نه موتور رشد صنعتی. زمستان‌ها گاز کم می‌آید، تابستان‌ها برق.

۴. بحران آب و زیرساخت‌های ناکارآمد آن
شبکه‌های فرسوده انتقال آب، هدررفت بالا، سدسازی بدون نگاه اقتصادی-محیط‌زیستی و نبود سرمایه‌گذاری در بازچرخانی، هزینه تولید را بالا و امنیت غذایی را شکننده کرده.

۵. لجستیک ضعیف و هزینه حمل‌ونقل بالا
راه‌آهن ناکافی، ناوگان فرسوده جاده‌ای، بنادر کم‌عمق و اتصال ضعیف به زنجیره‌های جهانی باعث شده هزینه لجستیک در ایران بالاتر از میانگین جهانی باشد. این یعنی صادرات کم‌جان و تولید گران.

۶. ناهماهنگی نهادی و بوروکراسی فرساینده
تصمیم‌گیری چندپاره، تغییر مداوم مقررات و نبود نهاد تنظیم‌گر مستقل، پروژه‌های زیرساختی را به میدان مین تبدیل کرده. سرمایه‌گذار نمی‌داند فردا قانون عوض می‌شود یا نه.

۷. ضعف فناوری و دیجیتال‌سازی
زیرساخت‌های ارتباطی و داده‌ای عقب‌تر از نیاز اقتصاد مدرن‌اند. این ضعف مستقیماً بهره‌وری صنایع، نظام مالی، تجارت و حتی مدیریت زیرساخت‌های فیزیکی را محدود می‌کند.

۸. تامین مالی ناپایدار و بودجه‌محور
اتکای شدید به بودجه دولت و درآمد نفتی، زیرساخت را اسیر چرخه‌های کسری بودجه کرده. وقتی پول کم می‌شود، اولین قربانی سرمایه‌گذاری عمرانی است.

جمع‌بندی

چالش زیرساختی ایران فقط «کمبود پول» نیست؛ ترکیبی است از قیمت‌گذاری غلط، ریسک سیاستی، ضعف حکمرانی و فرسودگی سرمایه فیزیکی. تا زمانی که زیرساخت از نگاه هزینه‌ای به نگاه دارایی مولد تغییر نکند، رشد اقتصادی روی شن روان ساخته می‌شود.